روز چهارشنبه بر اساس اعلام سرپرست برنامه در ساعت 13:45 گروه در ایستگاه گلبهار میدان استقلال حاضر شدند و در ساعت 14:15 دقیقه اتوبوس از مسیر قوچان و بجنورد به سمت رامیان حرکت کرد.
به دلیل طولانی بودن مسیر در طول راه بدون توقف, طولانی مدت حرکت می کرد به طوری که در ساعت 16:30 به فاروج و در حدود ساعت 17 به شیروان رسیدم. هرچند در بین راه سه نفر از اعضا گروه به گروه پیوستند اما این موضوع با زمان بندی دقیق باعث اختلال در زمان حرکت نشد. در بجنورد برای خرید برخی مایحتاج توقف کوتاهی داشتیم و در ساعت 18:10 دقیقه از بجنورد خارج شدیم. در طول مسير به طور مکرر دشت های سرشار از گل های قرمز رنگ در اطراف جاده مشاهده می شد به طوری که رنگ زیبای آنها از فاصله های دور نیز به راحتی قابل دید بود و زیبایی خاصی به محیط می بخشید.
با گذشتن از آزادشهر اتوبوس ما در ساعت 22:30 به رامیان در استان گلستان رسید. گروه در پارک شهر رامیان مستقر شد. رامیان شهری کوچک و آرامی و مرکز شهرستان رامیان با جاذبه های طبیعی بسیار و دیدنی است که از آن جمله می توان به مجموعه ۵ آبشار سرخه کمر ، مجموعه آبشارهای جوزک، مجموعه ۸ آبشار سید کلاته و مجموعه آبشارهای جفت که تعداد آنها به ۱۲ آبشار می‌رسد که کوتاهترین آن ۸ و بلندترین آن ۳۲ متر ارتفاع دارد.
چادرها در پارک رامیان برپا شد و گروه بعد از صرف شام در این پارک کوچک برای خواب آماده شد. هوای خنک و مناسب منطقه در این فصل اجازه می داد که گروه با استفاده از کیسه خواب در بیرون از چادر هم بدون مشکلی شب را بگذراند.
در نیمه شب سه نقر دیگر به تيم اضافه شدند و صبح، بعد از صرف صبحانه اتوبوس در ساعت 6:50 به سمت روستای پاقلعه حرکت کرد. جاده این روستا از میان جنگل های سرسبز می گذشت. در ساعت 7:40 دقیقه به روستای پاقلعه رسیديم. این روستا در ارتفاع 1160 متری از سطح دریا قرار گرفته و یکی از مسیر های اصلی صعود به قله ماران محسوب می شود. گروه با برداشتن کلیه تجهیزات به راهنمایی آقای سید حسین کریمی در ساعت7:50 به سمت قله حرکت کرد. پس از حدود یک ساعت راه پیمایی در دشت پا قلعه به ابتدای جنگل رسيده و به ابتداي مسير از ميان جنگل هاي انبوه شديم.
قلعهء ماران پنج مسير صعود دارد. 1- سيد كلاته، جامه شوران، قله 2- شش آب، پاقلعه، قله 3- شش آب، پا قلعه، سرگل، قله 4- خان‌ببين، شيرآباد، پشمكي، قله 5- علي‌آباد، زرين‌گل، سياه رودبار، ‌خاك پيرزن. قله در ميانهء راه سه مسير اول پناهگاهي 70 متري ساخته شده كه كنار آن هم چشمهء آبي جوشان است و محل بسيار مناسبي براي اتراق و شب‌خوابي و استفاده از طبيعت است.
البته در مسير دوم جاده‌اي خاكي تا بالاي پناهگاه كشيده شده است كه رسيدن به اين منطقه با اتومبيل برابر است با از دست دادن زيبايي‌هاي بسيار و پياده‌روي مسير جنگلي تا پناهگاه از طريق مسير اول.فاصلهء جادهء راميان تا سيدكلاته شش كيلومتر و ارتفاع روستاي سيدكلاته از دريا 300 متر است كه نقطهء‌آغازين صعود است.
فصل بهار فصل مناسبی برای این صعود به حساب می آید. چرا که در تابستان به دلیل رطوبت بالای جنگل و در زمستان و پاییز سرمای هوا کار را برای کوهنوردان سخت می کند. اما در فصل بهار تنها موضوع با اهمیت احتمال ریزش باران و سر شدن مسیر که گاها شیب زیادی دارد می شود. هرچند در این برنامه گروه ما با این مشکل برخورد نکرد اما به نظر می رسد همراه داشتن پانچو برای افراد و نیز استفاده از طناب برای صعود قسمتهای با شیب زیاد الزامی باشد. مسیر صعود علاوه بر شیب برخی نواحی در دو نقطه به مسیر سنگی رسیده که نیاز به دقت بیشتری است. اگر گروه از آمادگی بدنی لازم برخوردار نباشد عبور دادن گروه کمی طولانی و مشکل خواهد شد.
با داشتن چند توقف کوتاه در بین مسیر گروه ما در ساعت 11:20 دقیقه به چشمه آب در نزدیک قله رسید و بعد از یک ساعت استراحت در ساعت 12:30 به محل استقرار گروه و برافراشتن چادر ها در قله رسیدیم. این منطقه مسطح و سرسبز محل بسیار مناسبی برای استقرار گروه‌های کوهنوردی است. در تابستان عشایر منطقه نیز در این نقطه حضور داشته که می توانند به گروه برای تهیه غذا کمک کنند.
بعد از صرف ناهار و استراحت کامل در ساعت 16:30 بخشی از گروه به راهنمایی آقای سيدجواد سیدی برای ديدن مناظر اطراف حركت كردند.
گروه شب را در پای قله گذراندند. شب به دلیل ارتفاع زیاد برودت هوا بالاست و همه گروه باید از چادر و کیسه خواب استفاده کنند.
صبح روز بعد ساعت 5:30 گروه بیدار شده و بعد از جمع کردن وسایل با یک نرمش مختصر آماده بازگشت به روستای پاقلعه شد. گروه با یک توقف کوتاه در کنار چشمه حرکت را آغاز کرد و تقریبا بدون توقف طولانی مدت و از مسیر جدید كه در مسير باقر آباد است از میان جنگل به طرف روستا حرکت کرد. به طوری که ساعت 10:30 گروه به روستای پاقلعه رسید.
علی رقم خستگی نسبتا زیاد گروه به دلیل عقب نیافتادن از برنامه بدون توقف از روستا حرکت کرده و صبحانه را در چشمه گل صرف کردند. چشمه گل نیز یکی دیگر از مناطق دیدنی رامیان است که عمق آن به بیش از 80 متر می رسد. اتوبوس ما در ساعت 12 از چشمه گل به طرف مشهد حرکت کرد و با یک توقف 50 دقیقه ای در مجتمع بين راهي امام رضا(ع) واقع در دشت برای صرف ناهار و نماز در ساعت 15:50 به طرف مشهد حرکت کرد.
تيم با وجود ترافیک نسبتا سنگین در جاده منتهی به مشهد در ساعت 21:30 به مشهد رسید.
با تشكر از همه عزيزاني كه مارا دراجراي اين برنامه ياري كردند به ويژه آقايان سيدي- زيدي-روكي-اكبري وهمه عزيزان شركت كننده در برنامه
 

وجه تسميه قلعه ماران
راميان با تاريخي کهن سرزميني محصور در ميان کوههاي البرز شرقي با چشمه ساران ، آبشارها و جويبارهاي متعدد و داراي جنگل ها و چشم اندازهاي زيباي طبيعي است. اين سرزمين در طول تاريخ توجه بسياري از امراي فارس ، ترک ، مغول و عرب را به خود جلب کرده است .
در مورد وجه تسميه راميان نظرات مختلفي وجود دارد . بنا به نظر گروهي در هزاره ي اول و دوم قبل از ميلاد اقوامي در دو/2 کيلومتري راميان به نام کهنه راميان زندگي مي کرده اند . اين اقوام « آراميان » ناميده مي شدند که مردماني سامي نژاد از اهالي بابل واقع در بين النهرين بوده اند.در تاريخ مشيرالدوله مهاجرت اين قوم را از نواحي شمالي دانسته اند که به مرور حرف « آ » از کلمه آراميان حذف و به راميان تبديل شده است .
گروهي نيز عقيده دارند با توجه به اينکه راميان در مسير جاده ابريشم قرار داشته و جاده اي کارواني از ميان اين سرزمين از ايالت هيرکانيا يا اوره کانيه (جرجان) به طرف قومس ( شاهرود ) مي رفته آن را « راهميان » يا « راه ميانه » گفته اند . جاده راميان به علت اينکه مقداري از آن کالسکه رو بوده و سهل العبورترين جاده هيرکانيا محسوب مي شده است و نسبت به جاده کارواني کرتوي کتول که به خاطر پيچ هاي متعدد و دوري « راه کرانه » ناميده مي شد از موقعيت ويژه اي برخوردار بود. امروزه قسمتي از جاده کارواني چند هزار ساله راميان در دامنه هاي شمال شرقي ( دروازه جرجان ) و (شمال غربي دروازه استر آباد ) باقي مانده است .
راميان در زمان اسکندر به نام « روميان » و در دوره سلوکيان با نام « لابوس » خوانده مي شده است . مورخين يوناني و ارمني قبل از ميلاد راميان را به نام « لابوس » مي خوانده اند . کلمه لابوس از ليبوس به معناي موقعيت گرفته شده است و به دليل اينکه راميان موقعيت سوق الجيشي و استراتژيکي خاصي داشته لابوس ناميده شده است .
اولين اقوامي که در اين منطقه زندگي کرده اند « تپورها » بوده اند که به خاطر قدرت جسماني و اندام تنومندشان به اين نام خوانده مي شدند و آنان در سفال سازي سر آمد زمان خود بوده و فلز را نيز مي شناخته اند.
امروزه سفال هاي مربوط به اين ادوار در تپه هاي باستاني راميان به وفور قابل رؤيت است . بعد از ورود آرياييها به اين منطقه و ترکيب با تپورها ، نژاد « آريا مردي » يا « آمردها » به وجود آمد.
در سال 230 قبل از ميلاد « اردوان » يا اشک سوم موفق شد در محل راميان فعلي در يک جنگ اعجاب انگيز قدرتمندترين پادشاه سلوکي با سپاهي حدود 60 هزار نفر را به مصالحه بکشاند و اقوام ساکن در راميان را بايد عامل اصلي اين ييروزي به حساب آورد . پادشاه سلوکي ، پادشاه اشکاني ( اشک سوم ) را رسما ً به عنوان پادشاه ( پرتره – پارت ) ايران شناخت . در دوره حکومت سلوکيان در 200 قبل از ميلاد ، تيرداد وارد راميان شد و مدتي با تپورهاي کوهستان جنگيد و قلعه ماران راميان ( دژتاکي ) را به عنوان پايتخت ييلاقي خويش برگزيد.
در دوره حکومت ساسانيان گروهي از ترکان به شمال ايران ( استان گلستان کنوني ) حمله کردند . و در نواحي شمال شرقي ( محلي به نام ترک محله ) وارد شدند . در زمان عمر خليفه دوم و حمله به اين نواحي بين اين اقوام و مسلمين جنگهايي پديد آمد ، که به شکست سپاهيان اسلام منجر شد . در تاريخ طبري نام آن واقعه بلندجـَر آمده است ( بلندجـَر نام گياهي است با رشدي حدود 30 تا 70 سانتيمتر که در کوه ها و کوهپايه ها مي رويد . کوهي نيز هم اکنون با نام بلند جار ( بـَلـَند جـَر ) در غرب راميان مشرف بر شهر وجود دارد .)
در قبرستان بزرگي که در اين ناحيه وجود دارد سنگ قبرهايي از سال 20 و 137 هجري موجود مي باشد .
در دوره تيموريان ، تيمور و پسرش ميرانشاه وارد راميان شده و در قلعه ماران دو دژ به نامهاي تيمور قلعه ( قلعه تيمور گورکاني ) و قلعه ميرانشاه که امروز به همين نام خوانده مي شوند ساختند و نام « قلعه ميران » از اين پس مصطلح شد .
در اوايل حکومت صفويه گروهي از ترک هاي گرايلي به رهبري سلطان يتيم گرايلي وارد راميان شدند . اين گروه قزلباش از حاميان صفويه و جزو قواي شاهسون بودند که در سرکوب ازبکها نقش مهمي ايفا کردند .
در دوره زنديه ، حسينقلي خان قاجار قوانلو وارد راميان شده و در قلعه سکونت نمود و از طوايف رامياني جهت بسط حکومت خود استفاده نمود .
طوايف ساکن در راميان شامل : باي – رجبلو –صادقلو – قوانلو –كاغذ لو– يازرلو( که ترک هستند ) مي باشند .
منابع :

1. راهنماي مازندران – تاريخ نشر 1342 ، توسط استانداري مازندران

2. دايره المعارف سرزمين و مردم ايران تأليف عبد الحسين سعيديان

3. خاتون هفت قلعه اثر دکتر باستاني پاريزي سال نشر 1365 ، انتشارات امير کبير

4. تمدن مردم ايران تأليف دکتر عبدالحسين زرين کوب

5. سرزمين جاويد – سقوط سلوکيها اثر ماريژان موله کيرشت

6. تاريخ طبري

7. گرگان نامه اثر ذبيح الله مسيحي

8. تاريخ روض الصفاء نوشته رضا قلي خان هدايت

قلعه ميران يا قلعه موران يا قلعه ماران قله اي به ارتفاع 2430 متر است که در جنوب غرب شهر راميان واقع شده است در بالاي اين قله زميني مسطح به مساحت 3 کيلومتر مربع قرار دارد که در طول تاريخ پايتخت و مرکز برخي حکومت ها بوده است که از مهمترين ان ها مي توان به پايتخت ييلاقي سلسله اشکانيان اشاره کرد كه توسط تيرداد در حدود 2200 سال پيش بنا شد.
کتب فراواني در خصوص تاريخ قلعه ميران، مطالبي نگاشته اند که در ذيل به برخي از انها اشاره مي شود :

1. ابت در سال 1260ه.ق در باره موران قلعه مي نويسد: موران قلعه ، كوه بلندي است در طرف شرقي استرآباد و هشت فرسنگي آن. بالاي آن قلعه خرابه ايست كه زنداني و چاهي و اراضي كشت دارد. دسترسي به قلعه از راهي باريك است مي گويند در موران قلعه محمد زمان خان-يكي از حكام محلي دوران فتحعلي شاه- تمام سران ايل قاجار را زنداني كرد و برادر خود-رحيم خان-را مامور ايشان نمود و اعلان استقلال داد.فتحعلي شاه سربازاني به فرماندهي حسين خان –پدر حاكم امروزي(1260)استرآباد-به اين قلعه فرستاد. ساكنان استرآباد او را اسير كردند و به دست سربازان رحيم خان دادند.

2. رابينو در باره قلعه موران مي نويسد: قلعه ماران در كوه ماران(=ايلان)از كوههاي راميان در ميان چمنزاري واقع است. راه باريكي به آن منتهي مي شود. در مقابل مهاجمان به آساني قابل دفاع است

3. نصيرالكتاب نقل مي كند كه محمد حسن خان جلاير خود را فرمانرواي دشت گرگان نموده و اعلان استقلال داده بود. موقعي كه حكومت مركزي براي سركوبي او لشكر فرستاد به قلعه ماران كوه پناه برد.

4. در تاريخ اشكانيان تاليف محمد حسن خان اعتمادالسلطنه آمده است كه سلاطين اشكاني شش ماه از سال را در تيسفون سر مي كردند و شش ماه ديگر را در ييلاقات طبرستان و مازندران و شاه كوه و استرآباد بودند.

5. سايكس جغرافي دان انگليسي مدعي است كه قلعه ماران. همان پايتخت دوم اشكانيان است كه تيرداد ساخته و آن را دارا ناميده كه همان داريون يونانيان است.

6. همچنين گريگوري ملگونوف در بيان ثروت كوهستان هاي استرآباد اشاره به كوه قلعه ماران در شرق فندرسك دوازده فرسنگي فندرسك که حاوي قلع و مس است مي كند.

7. سعيدي مولف كتاب راميان و فندرسك در باره قلعه ماران(=موران)مي نويسد. كوه قلعه ماران بلندترين كوههاي بخش راميان و گرگان است. سر كوه مسطح و مرتع گاو و گوسفند است و چشمه آبي بر سر كوه است كه مورد استفاده دامداران است. گندم هاي ذخيره امير خان سردار- برادر محمد زمانخان كه در چاههايي كه در قله است همانند زغال تا امروز باقي است در جنگل های پاقلعه میتوان ازگیل وحشی -ولیک -توسکا -موزی وانواع بلوط را یافت ودر بالا دست انواع گیاهان دارویی یافت میشود.
   از نظر پوشش جانوری نیز منطقه بسیار غنی میباشد.
   از بالای روستای پاقلعه در یک هوای صاف وآفتای قله های فراوانی دیده میشوندکه میتوان به قله :
   کوه النگ ۲۸۸۸ متر -کوه کلب درویش ۲۳۶۲متر- کوه قاسم ۲۹۷۷متر-
   در جنوب وجنوب شرقی کوه توابه ۲۱۶۲متر-کوه یورت گل در شرق- رشته کوه خاک سا ۱۵۱۶ متر در شمال