کوه پشتوانه پیشینیان زمین است زیرا به یمن وجود او زمین آرام می یابد و زیر پای آدمیان استوار می گردد پس صعود به کوه حضور شیرین در محضر پناهگاه انسان است . به کوه می رویم تا به سهم خویش از نقش فرخنده او در تأمین امنیت انسانی سپاسگذار باشیم .
کوه یکی از نشانه های آشکار خداوند است . در آغوش کشیدن کوه به معنای سیر در نشانه های توحیدی آفریدگار هستی است .

پس صعود به کوه برای ارتقای بینش توحیدی است . به کوه می رویم تا موحدانه به سیمای پر هیبت و پر ابهت کوه بنگریم و به نوعی هیمنه و هیبت آفریدگار کوه را تجربه کنیم.

کوه تلاقی آب و خاک است با آن که بر بلندای زمین خاکی است اما نبض دریا در دست اوست و آب از آنجا به دریا می ریزد پس به کوه می رویم تا اگر چه خاکی و آلوده هستیم دستی نیز به سوی آب و پاکی دراز کنیم و در همهمه تیرگی ها سرشار از زلالی و تابناکی باشیم.
بر بلندای کوه که می ایستی احساس می کنی به آسمان نزدیکتری و اگر دستی بدان سو دراز کنی ستاره خواهی چید . به کوه می رویم تا یک گام به آسمان نزدیک تر شویم و با آن که در زمین گرفتاریم . اما عطش آسمانی شدن را با سفر به کوه فریاد می زنیم اگر آسمانیان عرشی دارند که برفراز آسمان است کوه نیز عرش و اوج زمین است و حضور بر بلندای کوه تصویر اوج نعمت انسانی است و در کنار او بودن تکیه زدن بر عرش زمین است .
کوه سرشار از گونه کونی است در آن انواع جامدات ، گیاهان و جانوران زندگی می کنند . به کوه می رویم تا از او درس بیاموزیم و در کنار هم بودن را به غم همه تفاوتها تجربه کنیم .

کوه در شب چه شکوهی دارد       خرم آن جلگه که کوهی دارد
شب چو مهتاب درخشد در کوه       خرمن عشق نماید انبوه
تا می از ماه به سر دارد کوه        و ز طلا جبه به بر دارد کوه
شاه بیت غزل دور نماست کوه       سلطان همه صحراهاست
کوه را چشمه بی اندوهی است       کوه منزل که باباکوهی است
اولین پرتو ماه و خورشید       روی پیشانی کوه است پدید
باز ازمغربشان با کهسار       آخرین بوسه به رود نثار
مردم کوه نشین دانه خوب       که چه نقشی به طلوع و است و غروب
مرد را کوه سرافراز کند       جای پایش به فلک باز کند
برگشوده است کتاب کیهان       کین همه راز نهانست به خوان
دل همه برکند از عالم خاک       می برد روح به سیر افلاک
گر هنرمند به کوهش دست است       از شراب ابدیت مست است
کوه گنج هنرش با خروار       دست کن هرچه که خواهی بردار
شب پس از شوق چو بردارد کوه       تا دل عرش خبر دارد کوه
کوه مهد همه پیغمبرهاست       مهبط موهبت وحی خداست
غالباً هرچه نبوغ است ودهاست       دست پروژه کوهستانهاست
کوه برخاسته پل می بندد       تا بشر را به خدا پیوندد
نردبانی ست فرا رفته به ماه       تا توجانی به در آری به چاه
کوه چون ذوق هنر آزاد است       بیستون مدرسه فرهاد است
رشحاتی که تراود از کوه       اشک شوق واست و بشوید اندوه